11 KASIM 1938’DEN BUGÜNE…
11 KASIM 1938’DEN BUGÜNE…
Atatürk’ün ardından geçen 88 yılda Türkiye’nin değişimini, siyasetin geldiği noktayı ve Cumhuriyet’in kurucu değerlerini sorgulayan Ferzan Özer, “Atatürk’ün adı her yerde var. Peki, onun yetiştirmek istediği nesil nerede?” sorusuyla geçmişten bugüne uzanan bir muhasebe yapıyor.
Bir Nesil Gitti, Bir Ruh Kaldı mı?
Bir millet, kendisini yeniden ayağa kaldıran liderini kaybetti.
Ertesi sabah, 11 Kasım'da Türkiye artık Atatürk'süzdü.
Ama ortada sahipsiz bir devlet yoktu.
Çünkü Mustafa Kemal, arkasında yalnızca bir Cumhuriyet değil; kurumları, ilkeleri, hedefleri ve her şeyden önemlisi bir millet olma bilinci bırakmıştı.
Savaş görmüşlerdi, yokluk çekmişlerdi, imparatorluğun çöküşünü yaşamışlardı.
Onlar makam için değil, vatan için mücadele etmişlerdi.
Kendilerine bir gelecek değil, kendilerinden sonra gelecek nesillere bir ülke hazırlamışlardı.
Bugün dönüp o yıllara baktığımda, en çok da bunu düşünüyorum.
Onlar yokluk içinde bir Cumhuriyet kurdular. Biz varlık içinde Cumhuriyet'in değerlerini tartışır hâle geldik.
Atatürk'ün vefatından 88 yıl geçti.
Türkiye büyüdü, gelişti, değişti. Yollar, köprüler, fabrikalar, üniversiteler yapıldı. Teknoloji ilerledi.
Siyasetin ahlakı, devlet adamlığının ağırlığı, liyakatin değeri aynı ölçüde ilerledi mi?
İşte asıl sorulması gereken budur.
18 Temmuz 2018 tarihinde yayımladığım yazımda, Cumhuriyet Halk Partisi'nin seçim sonuçlarını ve halktan nasıl uzaklaştığını sorgulamıştım.
Bugün de aynı soruyu soruyorum:
Siyaseti halka hizmet etme yarışı olmaktan çıkarıp koltuk mücadelesine dönüştüren anlayıştan ne zaman kurtulacağız?
Siyasetin çirkin yüzü,ortalığa saçılmış,ne ararsan var...
Halkta karşılığı olmayan insanların yalnızca ilişkileri sayesinde makamlara taşınmasını ne zaman bırakacağız?
Dün eleştirdiğimiz yanlışları bugün kendimiz yapıyorsak, hangi değişimden söz edebiliriz?
Bu sorular yalnızca CHP'ye değil, bütün siyasi partilere yöneltilmelidir.
Çünkü Cumhuriyet, herhangi bir partinin değil, bu milletin ortak eseridir.
Atatürk'ün en büyük başarısı, farklı kökenlerden, farklı inançlardan insanları aynı yurtta eşit vatandaşlar olarak buluşturabilmesiydi.
İmzasını hep Heyet-i Temsiliye diye attı..
Türk'ü, Kürt'ü, Laz'ı, Çerkez'i, Boşnak'ı, Arnavut'u…
Bugün ise insanları bir arada tutacak değerlerden çok, birbirinden ayıracak farklılıkları konuşuyoruz.
Oysa Cumhuriyet'in kurucu ruhunda ayrıştırmak değil, birleştirmek vardı.
Ben yıllardır siyasetin içindeyim.
Nice genel başkanlar, belediye başkanları, milletvekilleri gördüm.
Nice makamların nasıl gelip geçtiğine şahit oldum.
Makamlar geçicidir. İnsanın geride bıraktığı itibar kalıcıdır.
Atatürk'ün ölümünden sonra bu ülkede nice partiler kuruldu, nice iktidarlar değişti.
Demokrat Parti, Adalet Partisi, ANAP, DYP, DSP...
Hepsi siyasi tarihimizde iz bıraktı.
Çünkü devletler kişilerin değil, sağlam ilkelerin üzerinde yükselir.
Ben bugün de 2018 yılında yazdığım sözün arkasındayım:
Benim alnımdaki her çizgi Mustafa Kemal çizgisini savunarak çizildi.
Bundan da hiçbir zaman pişmanlık duymadım.
Ama Atatürkçülüğün yalnızca rozet takmakla, nutuk atmakla, her konuşmada onun adını anmakla yaşatılamayacağını da biliyorum.
Atatürkçülük; akıldır, bilimdir, liyakattir,laikliktir,sanattır,bilimdir adalettir, bağımsızlıktır.
Kısaca;Atatürk bir isim değil,uygarlığa giden tek yoldur.
Ve hepsinden önemlisi, kişisel çıkarların üzerinde memleket menfaatini tutabilmektir.
Bugün ihtiyacımız olan şey, 1938'in şartlarına dönmek değil, 1938'e kadar bu Cumhuriyet'i ayakta tutan iradeyi yeniden hatırlamaktır.
Müdafaa-i Hukuk'un dayanışmasını…
Heyet-i Temsiliye'nin ortak aklını…
O nesil bize yokluk içinde bir vatan bıraktı.
Bizim görevimiz ise gelecek nesillere yalnızca binalar, yollar, makamlar değil; adaletli, özgür ve onurlu bir Cumhuriyet bırakabilmektir.
11 Kasım 1938'de Atatürk yoktu. Ama onun yetiştirdiği bir nesil vardı.
Bugün Atatürk'ün adı her yerde var.
Yorumunuz başarıyla alındı, inceleme ardından en kısa sürede yayına alınacaktır.
İlginizi Çekebilir
