HATIRLAMAK DEĞİL, HİSSETMEK…

İnsan bazen bir hastalıkla, bazen bir yalnızlıkla, bazen de en yakınıyla eksilir. Hafıza silinir, ama bazı duygular asla unutulmaz. Ferzan Özer de bu haftaki yazısında hatırlamakla hissetmek arasındaki o ince çizgide kaybolan insanların hikayesini yazdı

Bence hayat da en kötü en karaktersiz hastalık, ALZHEİMER'dır. Kanser den bile kötü. Sevdiklerini unutmak bir yana yemek yerken bile yutkunmayı unutuyorsun. Bayram da hava da yağışlı olunca tüm ziyaretlerden sonra bir kaç filim seyrettim. Filim bir insanın,ALZHEİMER denen laneti vurucu bir dille anlatıyor. Bazı filmler vardır… İzlersin ve biter. Bazıları vardır… İçinde kalır. "STİLL ALİCE" işte o ikinci türden. Çünkü bu film bir hastalığı anlatmıyor sadece. Bir insanın yavaş yavaş kendisinden kopuşunu anlatıyor. Düşünsenize... İsmini biliyorsun ama bazen hatırlayamıyorsun. Sevdiğin insan karşında ama bir an yabancı gibi geliyor. Cümle kuruyorsun… ama kelimeler sana ait değilmiş gibi. İşte en acısı da bu: Kaybolduğunu fark ediyorsun… ama durduramıyorsun. Ama hayat sadece hastalıkla sınamaz insanı… Bazen de en güvendiğin yerden eksilirsin. Bazen yanında sandığın biri, aslında çoktan gitmiştir. Bazen bir kadın… Bazen bir adam… Fiziksel olarak değil, kalben terk eder. İnsan o zaman anlar: Unutmak sadece hastalık değildir. İnsan, değersiz hissettirildiği yerde de silinir. Hafıza gider. Ama duygular… Onlar öyle kolay gitmez. İnsan, sadece hatırladıkları değildir. İnsan, hissettikleridir. Ve sevgi… Gerçekse; Ne hastalık silebilir, ne de ihanet. Ama bir farkla: Hastalık seni yavaş yavaş unutur… İhanet ise seni bile bile siler. Bazı şeyler unutulmaz...Çünkü hiç silinmez.. Dip not: Haftaya Tom Fort'un yönetmenliğini yaptığı,harika filminin yazısı olacak.Filimin finali bütün filime değer.Gerçekten.