TARHANA KAYNIYORSA UMUT VAR

İstanbul’un karmaşasında Eyüpsultan’ı şehirle özdeşleştiririz. Oysa aynı haritanın kıyısında, Karadeniz’e uzanan yedi köy hâlâ üretmeye devam ediyor. Ferzan Özer, “metropolün içindeki kırsalı” yazdı. İşte o yazı...

Eyüpsultan deyince akla Cami gelir, türbe gelir. Tarih gelir, Piyerloti gelir. Merkez gelir. Ama Eyüpsultan sadece merkez değildir. Karadeniz’e doğru uzanan o geniş coğrafyada yedi köy var. 2012’de mahalle oldular. Ama ruhları hâlâ köy. Toprağa basıyorlar. Üretiyorlar. Hayvancılık yapıyorlar. Organik çalışıyorlar. Geçtiğimiz haftalarda EYKÖYDER – Eyüpsultan Köyleri Kültür, Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği bir festival düzenledi. Büyük kazanlar kuruldu. Altında odun ateşi. Başında anneler, nineler. Tarhana karıldı. Kaşıklar tahta. Sohbetler eski. Bir yanda çocuklar koşuyor. Bir yanda üretici kadınlar emeğini anlatıyor. Bir yanda köyün muhtarı,  Dernek başkanı ve yönetimi misafirleri karşılıyor. O gün sadece tarhana kaynamadı. Birlik kaynadı. Dayanışma kaynadı. Sloganları boşuna değil: “Eyüpsultan köyleri Eyüpsultan’ın kalbidir.” Ama kalp atmak ister. Destek ister. Villaları satarken “doğa içinde, sessiz, temiz hava” diyoruz. Ama o doğada yaşayanları pek hatırlamıyoruz. İklim değişikliği konuşuluyor. Ama yağmuru bekleyen çiftçi kaç kişi tarafından düşünülüyor? Kentli aslında köylüye muhtaç. O üretmezse şehir ne yer? Köyler piknik alanı değil. Gıda demek. Toprak demek. Gelecek demek. Tarhana kazanı bize şunu hatırlattı: Toprak varsa umut var. Ama o umudu canlı tutmak için sadece festival yetmez. İlgi gerekir. Destek gerekir. Adil paylaşım gerekir. Yoksa bir gün şehir büyür, köy küçülür, kazanlar soğur. O zaman sadece bir lezzeti değil, bir kültürü kaybederiz. Eyüpsultan’ın köylerinde kaynayan sadece tarhana değil; üretim, dayanışma ve geleceğe dair umut da var. Köy sadece geçmiş değildir, Şehrin yarınıdır...